Aug
14

Με την «Απολυμένη» συμμετέχει η Κατερίνα Διδασκάλου στο 3o Φεστιβάλ Θεάτρου «Ερμηνείες στην Ερμιονίδα», την Τετάρτη 17 Αυγούστου, στις 9 μ.μ.
Στο περσινό, 2ο Φεστιβάλ, είχε ερμηνεύσει την εξαιρετικά επιτυχημένη «Πόρνη από πάνω».

didaskalou sm

Η Μαριέτα εργάζεται ως κοσμικογράφος σε μεγάλο γυναικείο περιοδικό. Η στήλη της θεωρείται κορυφαία στο είδος της. Πλούσιοι και διάσημοι κάνουν το παν για να δημοσιεύσει φωτογραφία τους. Η ζωή της είναι γεμάτη λάμψη, πάρτι, ταξίδια. Και μια μέρα απολύεται... Όλες οι ‘πόρτες’ κλείνουν, το τηλέφωνο σιωπά, τα καλέσματα ακυρώνονται, οι επώνυμες φίλες ‘εξαφανίζονται’. Η Μαριέτα ολομόναχη, χωρίς στήριξη από πουθενά, αγωνίζεται να επιβιώσει.

Καθώς η μοναξιά και η πείνα την κυκλώνουν, συνειδητοποιεί πως πριν απολυθεί από τη δουλειά της ήταν απολυμένη από τον ίδιο της τον εαυτό, από την ίδια της την ζωή που την διέσχισε σαν υπνοβάτρια χωρίς να γνωρίζει ποια είνα, τι θέλει, τι πραγματικά έχει ανάγκη. Και τότε όλα αλλάζουν.

Ώρα έναρξης 21.00
Kρατήσεις: 698 698 2224

Συντελεστές
Παίζει: Κατερίνα Διδασκάλου

Σκηνοθεσία: Κώστας Γάκης
Σκηνικά-Κοστούμια: Ματίνα Μέγκλα
Μουσική: Κώστας Γάκης

Διοργάνωση: ΘΕΑΤΡΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ ΕΡΜΙΟΝΙΔΑΣ www.thoe.org.gr - www.artiki.gr
Συνδιοργάνωση: ΔΗΜΟΣ ΕΡΜΙΟΝΙΔΑΣ, ΠΕΡΙΦΕΡΙΑΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ
Καλλιτεχνική Επιμέλεια: Κώστας Γεωργουσόπουλος
Συντονισμός Καλλιτεχνικών Σχημάτων: Τάσος Μπλάτζιος
Σύμβουλος Επικοινωνίας: Δανάη Σαλεπούλα, τηλ. 697 9796194, This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.


Το 3ο Φεστιβάλ Θεάτρου "Ερμηνείες στην Ερμιονίδα" μέσα από τη ματιά των ηθοποιών.

Κατερίνα Διδασκάλου: «Η Απολυμένη», Τετάρτη 18 Αυγούστου 2016.
Η Κατερίνα Διδασκάλου μιλάει στην Τατού Δέδε.

dede sm

Η Τατού Δέδε είναι πιανίστα, χορεύτρια και ηθοποιός, κατάγεται από το Κρανίδι Αργολίδας και ζει, εργάζεται και δημιουργεί τα τελευταία έξι χρόνια στην Αθήνα. Ακόμα είναι ραδιοφωνική παραγωγός στον Street Radio.gr και γράφει συνεντεύξεις στο Refeel.gr και στο GreekPlayProject.gr

 

-Κατερίνα τι σε ενδιαφέρει να περάσεις στο κοινό, σήμερα, μέσα από αυτό το έργο;
«Πέρα από την τραγική επικαιρότητα αυτού του έργου, γιατί είναι μια απολυμένη γυναίκα, και επειδή έχω μιλήσει με πολλούς απολυμένους πριν ολοκληρώσω τις πρόβες μου για αυτή την παράσταση, διαπίστωσα ότι οι απολυμένοι αισθάνονται άχρηστοι, αισθάνονται δηλαδή ότι φταίνε σε κάτι , χάνουν ξαφνικά την αυτοεκτίμησή τους ως άνθρωποι και αυτό είναι τραγικό. Το βρίσκω τραγικό. Και η ηρωίδα η δική μου, η Μαριέττα, φεύγει ακόμα πιο μέσα και δεν αισθάνεται απλώς άχρηστη αλλά κάνει μια ενδοσκόπηση και ανακαλύπτει ότι η πραγματική της απόλυση ήταν από τη ζωή! Αυτό είναι που πρέπει στην ουσία να προσέξουμε, γιατί στην ζωή υπάρχουν αναποδιές, υπάρχουν πάνω, υπάρχουν κάτω, το θέμα είναι η σκέψη μας εκείνη την στιγμή που μας οδηγεί. Και μέσα από αυτό το έργο του Αντώνη Τσιπιανίτη, όταν αρχίζει η ηρωίδα να πάψει να μεμψιμοιρεί και να λέει «Α, μήπως εγώ φταίω για όσα μου συνέβησαν; Και όχι η τσουλίτσα του εκδότη; Μήπως εγώ που συνέχιζα και ζούσα μια ζωή βιτρινάτη;» Με κάποιο μαγικό τρόπο ανατρέπει όλη την αρνητική κατάσταση. Είναι πολύ σημαντικά πράγματα. Και είναι πολύ σημαντικό επίσης να βγαίνει η ουσία, μέσα από ένα τέτοιο έργο, με χιούμορ. Διαπιστώνοντας απόψε πόσο πολύ γελούσε το κοινό, και κάποιοι συγκινήθηκαν πάρα πολύ, αυτό είναι το ζητούμενο του θεάτρου! Να θεραπεύει, να μας πηγαίνει πιο πέρα, να μας εξελίσσει ως ανθρώπους. Και να φεύγουμε καθαρμένοι. Να φεύγουμε λίγο πιο καθαροί στην ψυχή μας. Τότε αν το έχουμε καταφέρει αυτό εκπληρώνουμε την αποστολή του θεάτρου, που είναι θεραπεία της ψυχής. Που είναι ψυχά-γωγία. Είναι καθοδήγηση της ψυχής προς την θεραπεία. Και έτσι είμαι πολύ χαρούμενη όταν μου δίνεται η ευκαιρία να βγαίνω στην περιφέρεια και να κάνω παραστάσεις που, ας μου επιτραπεί να πω, δεν είναι στα αζήτητα αλλά παίζονται με μεγάλη επιτυχία στην Αθήνα, παίζονται με μεγάλη επιτυχία στο κέντρο. Πιστεύω ότι αυτές οι παραστάσεις είναι που δεν πρέπει να επαναπαυόμαστε στην επιτυχία. Πρέπει να δίνουμε την ευκαιρία στον κόσμο να βλέπει καλή παράσταση εκεί που έχει πάει τις διακοπές του, στο εξοχικό του. Να, σήμερα μου έλεγε μια κυρία ότι «Ξέρετε, μένω στον Πειραιά και δεν μπόρεσα να έρθω όλη την σεζόν στην Αθήνα γιατί δεν είχα τα χρήματα!» Άκου! «Και τώρα που έρχομαι στο σπίτι μου στο χωριό, μιας και είστε δίπλα στην πόρτα μου, ήρθα!» Εντάξει, είναι μια αποστολή αυτό. Καταλαβαίνεις; Είναι πολύ σημαντικό!»

-Σήμερα πιστεύεις ότι ζούμε αυτή την μη αγάπη για την οποία μιλάει η ηρωίδα σου; Ότι δεν ζούμε;
«Ζούμε απομονωμένοι. Κοίταξε, αν δεις τα νέα παιδιά, και τους μεγάλους... εγώ, δηλαδή, παρακολουθώ καμιά φορά όταν πηγαίνω περιοδεία στα ξενοδοχεία, το πρωινό ας πούμε, τις οικογένειες και βλέπω, ο μπαμπάς με το laptop η μαμά με το ipad και το μικρό με το κινητό. Είναι λυπηρό. Ερχόμουν από Πάρο και ήταν ένα παιδάκι που έλεγε στον μπαμπά του «έλα πάμε να κάνουμε μια βόλτα!» και ο μπαμπάς του του είπε «Δουλεύω, δεν με βλέπεις;». Δηλαδή δεν αφήνουμε πια τον εαυτό μας να χαρεί απλές μικρές στιγμές ζωής. Αν το καταλάβουμε βέβαια αυτό , δηλαδή η Μαριέττα που το διαπιστώνει, ε, σώζεται! Το θέμα είναι να το καταλάβουμε.»

-Ποια η ιδιαιτερότητα του μονολόγου για έναν ηθοποιό;
«Ο μονόλογος θέλει άψογη τεχνική, ειδικά ένας τέτοιος μονόλογος που πρέπει να χοροπηδάς συνέχεια στην σκηνή και να μιλάς ακατάπαυστα, γιατί είναι και λίγο υστερική η ηρωίδα με όλο αυτό που της συμβαίνει. Από την μια θέλει πολύ μεγάλη συγκέντρωση για να βγει όπως πρέπει, από την άλλη σου δίνει μια ελευθερία ο μονόλογος, γιατί οι μικρές δωρεές που έρχονται την ώρα που παίζεις και θέλεις να κάνεις κάτι καινούριο, τις κάνεις με πολύ μεγάλη άνεση γιατί δεν φοβάσαι ότι θα πετάξεις έξω τον συνάδελφο. Το κάνεις και σε όλη του την έκταση. Και εμένα απόψε μου συνέβησαν αυτά και είμαι τόσο χαρούμενη όταν μου δίνονται έτσι αυτά τα μικρά πετάγματα την ώρα που παίζω μια παράσταση για πολλοστή φορά! Δεν βαριέμαι ποτέ, ποτέ, και με ανταμείβει σ’αυτό. Λες και σε ανταμείβει ο θεός Διόνυσος! (γέλια) Σου δίνει και σου λέει «να, κοίτα, κάνε αυτό το καινούριο σήμερα.» Και το απολαμβάνω και νιώθω ότι το εισπράττει ο κόσμος! Και καμιά φορά νιώθω ότι εκπλήσσεται και λέει «πως το έκανε αυτό τώρα;». Ή που έρχονται και μου λένε «Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι βλέπω θέατρο, αλλά νομίζω ότι βλέπω ζωή!». Είναι πολύ μεγάλα δώρα αυτά.»

-Ποια η εμπειρία σου από το φεστιβάλ μας;
«Καλέ υπέροχη! Ήρθα και πέρσι! Δεν το συζητώ! Εξαιρετική! Τίποτα λιγότερο...»

-Μια ευχή για το φεστιβάλ μας!
«Εγώ, λοιπόν, εύχομαι να τα εκατοστίσει και ακόμα παραπάνω! Εύχομαι, επίσης, να έρχομαι εδώ, να με καλείτε, και να μπορώ να έρχομαι, μέχρι να γίνω μουστόγρια (γέλια)! Και να είστε όλοι όταν, λίγο πριν πεθάνω, θα κάνω Εκάβη στην Επίδαυρο. Γιατί είστε νεότεροί μου, οπότε θα είστε εκεί και θα το δείτε. Να είστε εκεί, και να βάλετε μόνο κόκκινα ή άσπρα. Αυτό επιτρέπω μόνο. (γέλια)»

H συνέντευξη σε pdf pointer right trans PDF Logo