Aug
12

«Λέλα Καραγιάννη – Η Μάνα της Αντίστασης» με τη Μαίρη Βιδάλη
Κυριακή 14 Αυγούστου 2016, ώρα 21:00

vidali sm

Η Λέλα Καραγιάννη θεωρείται κορυφαία κατοχική ηρωίδα. Μέσα στην κακόφωνη εποχή που μας περιβάλει, σκιάζοντας τις προθέσεις και τις προσδοκίες μας, η θεατρική Λέλα έρχεται ως άγγελος της νεοελληνικής τραγωδίας να επικαιροποιήσει την αξιοπρέπεια, την αντίσταση στην βαρβαρότητα και να μετατρέψει τον θάνατό της σε παράδειγμα ήθους διαρκείας.

Τη Μαίρη Βιδάλη, που αγαπήθηκε από τα πρώτα της βήματα με τη συγκινητική της ερμηνεία στην κινηματογραφική βιογραφία της πιο νέας ηρωίδας της Κατοχής, Ηρώς Κωνσταντοπούλου («17 σφαίρες για έναν άγγελο»), επέλεξε ο καταξιωμένος στο είδος συγγραφέας Γιώργος Α. Χριστοδούλου και η εγγονή της, Λέλα Β. Καραγιάννη, για να ενσαρκώσει τη «Μάνα Καραγιάννη».

 Ώρα έναρξης 21.00
Kρατήσεις: 698 698 2224

Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Γιώτα Κουνδουράκη
Ερμηνεία: Μαίρη Βιδάλη
Σύνθεση προβολών: Κατερίνα Μαντέλη
Σκηνικά – κοστούμια: Χάρη Σεπεντζή

Διοργάνωση: ΘΕΑΤΡΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ ΕΡΜΙΟΝΙΔΑΣ www.thoe.org.gr - www.artiki.gr
Συνδιοργάνωση: ΔΗΜΟΣ ΕΡΜΙΟΝΙΔΑΣ, ΠΕΡΙΦΕΡΙΑΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ
Καλλιτεχνική Επιμέλεια: Κώστας Γεωργουσόπουλος
Συντονισμός Καλλιτεχνικών Σχημάτων: Τάσος Μπλάτζιος
Σύμβουλος Επικοινωνίας: Δανάη Σαλεπούλα, τηλ. 697 9796194, This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.


 Το 3ο Φεστιβάλ Θεάτρου "Ερμηνείες στην Ερμιονίδα" μέσα από τη ματιά των ηθοποιών.

Μαίρη Βιδάλη: «Λέλα Καραγιάννη – η Μάνα της Αντίστασης», Κυριακή 14 Αυγούστου 2016.
Η Μαίρη Βιδάλη μιλάει στην Τατού Δέδε.

dede sm

Η Τατού Δέδε είναι πιανίστα, χορεύτρια και ηθοποιός, κατάγεται από το Κρανίδι Αργολίδας και ζει, εργάζεται και δημιουργεί τα τελευταία έξι χρόνια στην Αθήνα. Ακόμα είναι ραδιοφωνική παραγωγός στον Street Radio.gr και γράφει συνεντεύξεις στο Refeel.gr και στο GreekPlayProject.gr

 

-Κυρία Βιδάλη ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να περάσετε στο σήμερα μέσα από την ιστορία της Λέλας Καραγιάννη;
«Ο στόχος μου είναι όσο το δυνατόν πιο πολλοί νέοι άνθρωποι να μάθουν την ιστορία της. Γιατί μαθαίνοντας την ιστορία μας, μπορούμε να προχωρήσουμε. Είμαστε σε ένα πολύ κρίσιμο σημείο της Ελλάδας. Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή και πρέπει να εισπράξουμε από τους σύγχρονους της. Όχι μόνο τους αρχαίους έλληνες, δεν έχουμε μόνο δυνατές μορφές στην αρχαιότητα, έχουμε και στην σύγχρονη Ελλάδα. Μόνο που δεν τις γνωρίζουμε. Όταν ήμουνα πολύ νέα, γνώρισε την Ηρώ Κωνσταντοπούλου, μέσα από μια ταινία που είχα κάνει, η νεολαία και γενικά η Ελλάδα. Και θέλω τώρα να γνωρίσει την Λέλα Καραγιάννη. Αυτός ο στόχος μου υπήρχε από τότε που έκανα την Ηρώ. Ήθελα να παίξω και την Λέλα. Και, σε μικρή βέβαια κλίμακα, γιατί ο κινηματογράφος απευθύνεται σε μεγαλύτερη μάζα από το θέατρο, νομίζω ότι το έχω καταφέρει. Θα παιχτεί για δεύτερη χρονιά, έχω τα δικαιώματα μέχρι το 2020, και αν είμαι γερή κάθε χρόνο θα προσπαθήσω όσο το δυνατόν περισσότερα παιδιά να μάθουν την ιστορία της. Και χαίρομαι που οι γονείς φέρνουν τα παιδιά τους, ακόμα και του Δημοτικού. Τα παιδιά αυτά συγκινούνται και έρχονται και μου λένε «πολύ μας άρεσε!» Και οι μεγάλοι που έχουν ήδη τον προβληματισμό, και αντιμετωπίζουν την καθημερινότητα, παίρνουν κουράγιο. Γιατί βλέπουν πόσο αγώνα έχει δώσει αυτός ο λαός και πόσο ωραίες μορφές έχει βγάλει.»

-Υπάρχει σήμερα αυτή η αγωνιστικότητα;
«Όχι. Υπάρχει σε πολύ μεμονωμένες περιπτώσεις. Σε πολύ μικρό αριθμό σε σχέση με τότε. Αλλά βλέπω ότι ο αγώνας είναι σε όλα τα επαγγέλματα. Αυτή την στιγμή, χρειάζεται ιδιωτική πρωτοβουλία. Κάποιοι άνθρωποι φεύγουν από το τέλμα που βρίσκεται η πατρίδα μας και θεωρούνται ουτοπιστές. Διάφοροι λένε: «μα τι κάνεις; Γιατί πασχίζεις; Τίποτα δεν θα γίνει.». Δεν είναι έτσι. Πάρτε παράδειγμα αυτόν εδώ τον χώρο. Λάμπει αυτή την στιγμή. Είναι χαρά μου και ευχαριστώ πάρα πολύ τον κύριο Γεωργουσόπουλο, ο οποίος είδε την παράσταση, και πρότεινε να είμαι στο φεστιβάλ αυτό. Και μάλιστα μου έχει γράψει μια υπέροχη κριτική, γενικά με έχει στηρίξει ο κύριος Γεωργουσόπουλος. Τον ευχαριστώ που με πρότεινε και αξιώθηκα να γνωρίσω άλλο έναν χώρο σαν κι αυτό. Η ιδιωτική πρωτοβουλία είναι κάτι υπέροχο. Και πρέπει να στηρίζεται από την πολιτεία, πράγμα που δεν γίνεται. Όχι μόνο δεν γίνεται αλλά τώρα δεν βλέπετε; Στις μέρες μας. Σε μια αθλήτρια δεν της αγόραζαν ούτε το μετάλλιο! Παίζεις, τους δίνεις, εγώ γιατί θέλω τα παιδιά να δούνε την παράσταση, λέω στους δήμους, «δεν θέλω τίποτα, πέντε – δέκα εισιτήρια αλλά θέλω μόνο να το διαφημίσετε!». Βαριούνται . Δεν κάνουν ούτε αυτό. Η διευθύντρια λέει δεν επιτρέπεται να ανοίξουμε το σχολείο... που θα έπρεπε η διευθύντρια να φέρνει τα παιδιά με όρο ότι -αν δεν δείτε την παράσταση και δεν γράψετε για την Λέλα Καραγιάννη, δεν θα πάρετε βαθμό-. Το κράτος είναι διαλυμένο. Κάτι πρέπει να κάνουμε! Και ευτυχώς που υπάρχουν άνθρωποι σαν τον κύριο Σίδερη και την κυρία Ηλιού – Ντε Κόνινγκ, που αγωνίζονται και φέρνουν τον κόσμο σε κάτι ποιοτικό. Γιατί μια κωμωδία την βλέπουν παντού, και δεν λέω ότι η κωμωδία δεν είναι κάτι ποιοτικό, αλλά είναι πιο εύκολο.»

-Μέσα από την μεγάλη εμπειρία σας, ποια θεωρείται ότι είναι η ιδιαιτερότητα του μονολόγου;
«Ποτέ στην ζωή μου δεν ήθελα να κάνω μονόλογο. Υπάρχουν ηθοποιοί που παίζουν με δώδεκα πρόσωπα και στην ουσία κάνουν μονόλογο. Ούτε ακούν τους συναδέλφους τους, ούτε τους βλέπουνε. Και είναι και καλοί! Εγώ δεν μπορώ να το κάνω αυτό. Εγώ λατρεύω τους συναδέλφους μου. Έχω, μπορώ να σου πώ, ερωτική σχέση μαζί τους, γυναίκες και άντρες. Εννοώ, κατάλαβες, πάνω στην σκηνή. Και παίρνω και γίνομαι καλύτερη, όσο μπορώ να γίνω καλύτερη, μέσα από τα μάτια τους. Και όσο πιο καλοί είναι οι συνάδελφοί μου στον ρόλο τους, τόσο πιο καλά αισθάνομαι εγώ. Γι’αυτό πίστευα ότι ποτέ στην ζωή μου δεν θα κάνω μονόλογο. Όμως, όταν ήρθε αυτό το κείμενο από τον Γιώργο Α. Χριστοδούλου, τον συγγραφέα, δεν μπορούσα να αρνηθώ. Ο Γιώργος Χριστοδούλου είναι βραβευμένος συγγραφέας και ειδικεύεται στους μονολόγους. Έχει κάνει την ζωή του Χαλεπά, της Πηνελόπης Δέλτα με μεγάλη επιτυχία. Ήθελα πάντα να κάνω την Λέλα Καραγιάννη. Από τότε που έκανα την Ηρώ. Αλλά η ιδιαιτερότητα του μονολόγου είναι πάρα πολύ μεγάλη! Η προσέγγιση είναι άλλη. Γιατί έχεις να κάνεις με εσένα και ένα πρόσωπο. Όμως, παίζει πολύ μεγάλο ρόλο και η σκηνοθεσία. Θέλω να πω ότι η σκηνοθέτης μου η Γιώτα Κουνδουράκη με βοήθησε πάρα πολύ. Με άφησε να εκμεταλλευτώ την ευκολία που έχω να αλλάζω φωνές. Μου είπε «θα πατήσουμε εκεί.». Και όταν το πρωτόδανε στην αβάν πρεμιερ κάποιοι άνθρωποι, μου είπανε «δεν είναι μονόλογος! Αφού βλέπουμε δεκαπέντε πρόσωπα!». Το συγκεκριμένο έργο. Γιατί δεν ξέρω αν θα ξανακάνω μονόλογο. Αν και υπάρχει ένα έργο που όταν περάσουν κάποια χρόνια, γιατί αυτό είναι ωραίο να το παίζεις σε πολύ μεγάλη ηλικία, αν είμαι γερή, θα ήθελα να το κάνω. Τις «Όμορφες μέρες» του Μπέκετ.»

-Πιστεύετε ότι οι γυναίκες ηθοποιοί αντιμετωπίζονται το ίδιο με τους άντρες;
«Ούτε οι γυναίκες ούτε οι άνδρες αντιμετωπίζονται το ίδιο. Γιατί αυτή την στιγμή, όπως το βλέπουμε όλοι, υπερτερεί το τρίτο φύλο. Οπότε, έχουν μεγαλύτερο πρόβλημα οι άντρες από τις γυναίκες. Και όταν το κατάλαβα αυτό, και δεν ήθελα να μπω σε αυτή την νοοτροπία. Σε αυτό το κύκλωμα. Οι περισσότεροι φίλοι μου, και πολύ καλοί μου φίλοι, είναι γκέι. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους ομοφυλόφιλους. Έχω πρόβλημα όμως να είναι εκείνοι ομοφοβικοί, όχι εγώ. Δεν θέλουν γυναίκες δυναμικές με προσωπικότητα. Και δεν μπορεί να μην έχεις μια άλφα προσωπικότητα όταν έχεις πίσω σου σαράντα χρόνια καριέρα! Την έχεις ούτως ή άλλως, αλλιώς θα είχες φύγει από το θέατρο.»

-Ποια η διαφορά της περιοδείας στην επαρχία με τις παραστάσεις στην Αθήνα;
«Από μικρή, από εικοσιέξι χρονών, που έκανα την πρώτη μου περιοδεία, κατάλαβα ότι είναι ένα μεγάλο σχολείο. Η εποχή του σχολείου πέρασε, όμως, έμεινε το δεύτερο. Εκεί, ο ηθοποιός που κάνει ρεπερτόριο, στην πραγματικότητα, δίνει. Στην Αθήνα μπορούν να πάνε σε ένα Εθνικό, μπορούν να πάνε οι θεατρόφιλοι ακόμα και στο εξωτερικό να δούνε παράσταση, μπορούν να πάνε παντού. Στην επαρχία είναι ότι τους δώσει αυτό το χαζοκούτι που πια η ποιότητά του έχει πέσει στο 80% κάτω. Ότι τους δίνει το κουτί αυτό και ένας περιοδεύων θίασος που πάει να βγάλει λεφτά. Και έχουν διαλυθεί και τα ΔΗΠΕΘΕ. Γιατί στα ΔΗΠΕΘΕ έγινε το τρελό! Έπαιρναν έναν διευθυντή, και αυτός αντί να κοιτάξει να δώσει στον τόπο τον συγκεκριμένο, έπαιρνε τον θίασο και τον πήγαινε στην Αθήνα γιατί ήθελε να φανεί αυτός! Τρελά πράγματα δηλαδή. Δεν υπάρχει κράτος! Έχει διαλυθεί! Κάτι πρέπει να κάνουμε όλοι! Και ειδικά εσείς οι νέοι! Πρέπει να πάψουμε και να ρίχνουμε τις ευθύνες στους άλλους, αλλά και να επαναπαυόμαστε στα κεκτημένα. Εγώ είμαι σ’αυτή την ηλικία, και αισθάνομαι ότι είμαι μαθήτρια ακόμα. Έχω έναν χώρο στην Αθήνα που αγωνιζόμαστε πάνω στο ρεπερτόριο και δόξα τον Θεό έχουμε ανταπόκριση από τον κόσμο. Που σημαίνει ότι ο κόσμος θέλει να δει κάτι καλό.»

-Ποια η εμπειρία σας από την φιλοξενία στο φεστιβάλ μας;
«Κατά κάποιο τρόπο ήξερα τι με περιμένει, ήξερα ότι είστε ωραίοι, γιατί γνώριζα τους ανθρώπους. Αλλά πρέπει να είστε πολύ ευτυχισμένοι. Και βλέπω ότι ανταποκρίνεται και ο κόσμος. Έρχεται κόσμος. Θα πάει κάθε χρόνο και καλύτερα, γιατί και εμείς στην Αθήνα θα το πούμε στους συναδέλφους μας, και θα έρθουν και άλλα ονόματα, και μεγαλύτερα, και ωραιότερα και νεότερα! Γιατί καλό είναι να έρχονται και νέοι άνθρωποι. Χαίρομαι πολύ που σας γνώρισα και, δεν ξέρω αν θα συνεχιστεί ως φεστιβάλ μονολόγων, εγώ δεν θα ξανάρθω γιατί δεν θέλω μονόλογο με τίποτα (γέλια), αλλά θα έρθουν άλλοι!»

-Μια ευχή για το φεστιβάλ μας.
«Και για το φεστιβάλ και για τον χώρο, να πηγαίνει κάθε χρόνο και καλύτερα!»

Η συνέντευξη σε pdf pointer right trans PDF Logo