Aug
30

Με την Μάνια Παπαδημητρίου και την «Αδαμαντία» κλείνει ο κύριος κορμός των παραστάσεων του 3ου Φεστιβάλ Θεάτρου «Ερμηνείες στην Ερμιονίδα», το Σάββατο 3 Σεπτεμβρίου 2016, ώρα 21:00.

papadim sm Η Αδαμαντία αγωνιά να επιβιώσει, κτίζοντας στην άµµο της Αφρικανικής ερήµου την διαρκώς µετέωρη προσωπική της περιπέτεια. Γυναίκα και Άνδρας, Μάνα και Πατέρας, σε µια οικογένεια που της ζητά να απολογηθεί για όσα λαχτάρησε αλλά δεν τα έζησε. Από ένα νησί του Αιγαίου, στη Θεσσαλονίκη, στην Αλεξάνδρεια, στο Κάϊρο, στην Αθήνα. Ελλάδα και Αίγυπτος, αλλά πουθενά ρίζα και φιλόξενη πατρίδα. Η Ελλάδα µετά τον εµφύλιο. Η Ελλάδα του Καραµανλή, της Δικτατορίας, η Ελλάδα του Ανδρέα. Παράλληλα µε την Αίγυπτο του Νάσερ, του Σαντάτ, του Μουµπάρακ. Γεγονότα στο Σουέζ και στην Κύπρο. Πόλεµος των έξι ηµερών, Πολυτεχνείο... Και δίπλα σε όλα αυτά, η ζωή µιας γυναίκας που πρέπει να φέρει σε πέρας αυτά που είναι οι δικές της προτεραιότητες. Που πρέπει να µεγαλώσει τα παιδιά της, µέσα σε ένα περιβάλλον που απαιτεί συµβάσεις και συµβιβασµούς.

Η Μάνια Παπαδημητρίου τραγουδά, αλλάζει πρόσωπα ανάλογα με τις εποχές, για να δώσει ένα πρόσωπο στην Κυρία Αδαμαντία, μια συνηθισμένη γυναίκα που προσπαθεί να επιβιώσει και να φροντίσει τα παιδιά της, δηλαδή το μέλλον της πατρίδας.

Το έργο είναι βασισμένο σε μια πραγματική αλληλογραφία που περίμενε χρόνια την ανακάλυψή της από τον Κωστή Καπελώνη. Ο Παναγιώτης Μέντης μετέτρεψε το πρωτογενές υλικό σε θεατρικό έργο. Η Μάνια Παπαδημητρίου θα δώσει σάρκα και οστά, χιούμορ και συγκίνηση στην Αδαμαντία.

Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Κωστής Καπελώνης
Σκηνικά: Μανώλης Ζαχαριουδάκης
Κοστούμια: Κατερίνα Σωτηρίου
Μουσική: Σταύρος Σιόλας
Επιμέλεια κίνησης: Ειρήνη Στρατηγοπούλου
Φωτισμοί: Κωστής Καπελώνης
A’ Βοηθός σκηνοθέτη: Κατερίνα Παπαναστασάτου
Β’ Βοηθός σκηνοθέτη: Εύα Οικονόμου-Βαμβακά
Φωτογραφίες: Μυρτώ Αποστολίδου

Ερμηνεύει η Μάνια Παπαδημητρίου
Παίζουν μαζί της:
Βασίλης Παπαδημητρίου (πιάνο, κλαρινέττο)
Χριστίνα Παπατριανταφύλλου (πιάνο, φλάουτο)
Αντιγόνη Σταυροπούλου (Μαντολίνο)

Διοργάνωση: ΘΕΑΤΡΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ ΕΡΜΙΟΝΙΔΑΣ www.thoe.org.gr - www.artiki.gr
Συνδιοργάνωση: ΔΗΜΟΣ ΕΡΜΙΟΝΙΔΑΣ, ΠΕΡΙΦΕΡΙΑΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ
Καλλιτεχνική Επιμέλεια: Κώστας Γεωργουσόπουλος
Συντονισμός Καλλιτεχνικών Σχημάτων: Τάσος Μπλάτζιος
Σύμβουλος Επικοινωνίας: Δανάη Σαλεπούλα, τηλ. 697 9796194, This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.


Το 3ο Φεστιβάλ Θεάτρου "Ερμηνείες στην Ερμιονίδα" μέσα από τη ματιά των ηθοποιών.

Μάνια Παπαδημητρίου: «Αδαμαντία», Σκηνοθεσία: Κωστής Καπελώνης, Σάββατο 3 Σεπτεμβρίου 2016
Η Μάνια Παπαδημητρίου και ο Κώστας Καπελώνης μιλούν στην Τατού Δέδε.

dede sm

Η Τατού Δέδε είναι πιανίστα, χορεύτρια και ηθοποιός, κατάγεται από το Κρανίδι Αργολίδας και ζει, εργάζεται και δημιουργεί τα τελευταία έξι χρόνια στην Αθήνα. Ακόμα είναι ραδιοφωνική παραγωγός στον Street Radio.gr και γράφει συνεντεύξεις στο Refeel.gr και στο GreekPlayProject.gr

 

-Τι σας ενδιαφέρει να περάσετε στο κοινό μέσα από αυτό το έργο;
Κωστής Καπελώνης: « Όταν ανακάλυψα τα γράμματα αυτά και αποφάσισα ότι θέλω να γίνουν θέατρο, η πρώτη ιδέα που είχα ήταν ότι αυτή η γυναίκα, η Αδαμαντία, η οποία ήταν υπαρκτό πρόσωπο, ζει στην πιο ενδιαφέρουσα περίοδο της νεοελληνικής ιστορίας. Μετά,δηλαδή, την κατοχή, τον εμφύλιο κλπ. Ζει πάρα πολύ σημαντικά γεγονότα και παρόλο που ζει μέσα σ’αυτά δεν ασχολείται καθόλου μαζί τους. Προσπαθεί να μεγαλώσει τα παιδιά της, να ζήσει την οικογένεια της. Αυτό ήταν το πιο ενδιαφέρον στον πυρήνα του προσώπου αυτού. Και στην συνέχεια, στο ίδιο το έργο, ο Παναγιώτης Μέντης, που εμπνεύστηκε από τα γράμματα για να γράψει την παράσταση, έβαλε κι άλλα στοιχεία. Έβαλε τα δικά της, τα προσωπικά της, τα οποία δεν υπάρχουν και πολύ στα γράμματα. Έφτιαξε, δηλαδή, ένα πιο ολοκληρωμένο, πια, θεατρικό πρόσωπο. Γιατί το πραγματικό πρόσωπο, έτσι όπως παρουσιαζόταν από τα γράμματα, ήταν ημιτελές. Και νομίζω, ότι ο Παναγιώτης επέκτεινε αυτό το πρόσωπο, και το έκανε ένα. Βέβαια και με την βοήθεια της Μάνιας Παπαδημητρίου. Έχουμε, επομένως πια, ένα θεατρικό πρόσωπο το οποίο είναι πλήρες.»

Μάνια Παπαδημητρίου: «Εμένα, όταν το πρωτοδιάβασα, μου έκανε εντύπωση, πώς είναι δυνατόν να έχει ζήσει τόσα πράγματα σε τέτοια περίοδο ιστορίας αυτή η γυναίκα, και να τα περιγράφει σαν να είναι τίποτα. Και, ωστόσο, να περιγράφει πιο σημαντικά από όλα, την δική της προσωπική ιστορία. Αυτό, είχε πολύ ενδιαφέρον να το προσεγγίσω θεατρικά, δηλαδή να μπω σε ένα τέτοιο πρόσωπο, γιατί είναι και τελείως κόντρα με την δική μου ιστορία. Εγώ ασχολούμαι με την πολιτική για παράδειγμα. Είναι, λοιπόν, το ακριβώς το αντίθετο. Και αυτό είχε ενδιαφέρον. Αλλά, από την άλλη μεριά, είναι και ένα πάρα πολύ απολαυστικό πρόσωπο. Έχει κάνει τεράστιο αγώνα για να ζήσει την οικογένειά της και μέσα από τις παραστάσεις και τις πρόβες αναγκάστηκα να μπω σε αυτό τον κόσμο και να την αγαπήσω κι εγώ. Να δώ μια άλλη πλευρά της ζωής. Πράγμα που είναι πολύ σημαντικό για τον ηθοποιό, να μπορεί να μπει και στου άλλου την θέση.»

-Ποιες είναι οι ιδιαιτερότητες του μονολόγου σαν θεατρικό είδος κατά την γνώμη σας;
Κωστής Καπελώνης: «Είναι μεγαλύτερη η ευθύνη του ηθοποιού στον μονόλογο. Και επειδή είναι εκτεθειμένος μόνος του στην σκηνή, μόνο αυτός πρέπει να σώσει τα πράγματα. Αλλά και στο να χτίσει την παράσταση είναι μεγαλύτερη ευθύνη του απ’ότι όταν είναι με άλλους πάνω στην σκηνή.»

Μάνια Παπαδημητρίου: «Για εμένα, είναι πολύ σημαντικό που δεν είμαι μόνη μου σε αυτό το έργο, αλλά είναι και τα παιδιά (τρείς ηθοποιοί που αναπαριστούν τα παιδιά της Αδαμαντίας). Παρόλο που πάντα όταν παίζω έναν μονόλογο και είμαι τελείως μόνη μου, ποτέ δεν το σκέφτομαι έτσι. Γιατί είναι ο σκηνοθέτης, ο ηλεκτρολόγος, ο ηχολήπτης. Πάντα είμαστε με κάποιους άλλους, ποτέ δεν είμαστε μόνοι. Αλλά τώρα, η επιλογή να υπάρξουν τα παιδιά πάνω στην σκηνή, με κάνει να αισθάνομαι ότι με προστατεύουν πολύ. Ο μονόλογος είναι δύσκολο είδος για τον ηθοποιό γιατί πρέπει να μετρήσει πάρα πολύ καλά το κοινό. Πρέπει δηλαδή να έχει ένα διάλογο με το κοινό άμεσο. Που, όταν δεν είναι μονόλογος και είναι ένα έργο κανονικό, έχει στήριξη πάνω στον άλλον. Αλλά εμένα μου αρέσει. Όταν το κείμενο είναι καλό, και η Αδαμαντία είναι ένα καλό κείμενο, σου δίνει το ίδιο το κείμενο πάσα. Μου αρέσει να κάνω το κοινό να γελάει. Και εμένα μου κάνει καλό αυτό.»

-Πιστεύετε ότι υπάρχουν διαφορές στο κοινό της Αθήνας με αυτό της περιφέρειας;
Μάνια Παπαδημητρίου: «Εδώ συγκεκριμένα, όταν ήρθε η ώρα να πω την ατάκα : «Είναι ωραία στην Επίδαυρο! Να πάτε!», είπα : «Βέβαια, εσείς εδώ έχετε πάει.». Θέλω να πω, ότι υπάρχουν φορές που από το κοινό στην Αθήνα, κανένας δεν έχει πάει στην Επίδαυρο. Ενώ εδώ, είναι κάτι που το ξέρουν όλοι. Αυτό είναι μια διαφορά.»

Κωστής Καπελώνης: «Το κοινό της επαρχίας είναι καλύτερο. Είναι πιο ανεπηρέαστο από γνώμες. Δηλαδή, στην Αθήνα το κοινό διαβάζει κριτική, ενώ στην επαρχία δεν είναι τόσο επηρεασμένοι για το τι είπανε για την παράσταση. Είναι πιο καθαροί. Πάει κανείς στην παράσταση και ότι δει. Αυτό. Είτε αρέσει είτε δεν αρέσει. Δεν έχει μια προκαθορισμένη αίσθηση. Στην Αθήνα, οι θεατές πάνε στο θέατρο και ήδη έχουν ακούσει για την παράσταση. Καλά ή κακά. Και έχουν αυτή την εντύπωση των άλλων. Ενώ στην επαρχία, λένε έχει ένα θέατρο σήμερα. Πάμε να δούμε γιατί παίζει ο τάδε. Μπορεί να πάνε για ένα πρόσωπο αλλά δεν ξέρουν αν η παράσταση είναι καλή ή όχι.»

Μάνια Παπαδημητρίου: «Εγώ πιστεύω, ότι αυτή η περιοχή δεν είναι τυχαία περιοχή. Έχετε δει τόσο πολύ θέατρο, που είναι πολύ ανεβασμένο το κριτήριο. Και μου αρέσει το θέατρο που έχετε φτιάξει εδώ!Δηλαδή, δεν περίμενα σε ένα τέτοιο μέρος να βρω ένα τέτοιο θέατρο!

Κωστής Καπελώνης: «Στο πουθενά φύτρωσε ένα θέατρο!»

-Κυρία Παπαδημητρίου πιστεύετε ότι υπάρχει διάκριση όσον αφορά τις γυναίκες ηθοποιούς ακόμα και σήμερα;
Μάνια Παπαδημητρίου: «Υπάρχει ένα θέμα. Οι γυναίκες μεγαλώνοντας μετά τα σαράντα, σαράντα πέντε, χάνουν ευκαιρίες. Μεγαλώνουν πιο γρήγορα. Δεν ξέρω αν αυτό είναι μια διάκριση η οποία είναι ρατσιστική ή είναι λόγο φύσης. Γιατί μεγαλώνουν πιο γρήγορα. Και στην σχολή, δηλαδή, ένα κορίτσι είκοσι χρονών είναι γυναίκα. Ενώ ένα αγόρι είκοσι χρονών είναι έφηβος ακόμη. Η αλήθεια είναι ότι με την κρίση έχουν αντιμετωπίσει μεγάλο πρόβλημα οι γυναίκες, γιατί άμα δυσκολεύεσαι να βρείς δουλειά και ρόλους μετά τα σαράντα, έχεις πολύ πιο μεγάλο χρόνο μέχρι τα 67, που πήγαν την σύνταξη, απ’ότι ένας άντρας. Αλλά είναι πολύ δραστήριες οι γυναίκες πια. Και τον χρόνο που χάνουνε τον κερδίζουν αλλιώς. Κάνουν πράγματα μόνες τους. Δηλαδή, τώρα πια αγωνίζονται πιο ανεξάρτητα. Υπάρχει, βέβαια, πολύ σεξισμός και προβάλλεται απ’όλα τα μέσα αλλά είναι κάτι πάνω στο οποίο πολύ συζητάμε και υπάρχει και ένα πεδίο το οποίο καθορίζουν πια οι γυναίκες. Και εκεί είναι λίγο διαφορετικά τα πράγματα.»

-Κύριε Καπελώνη, ως άνθρωπος του θεάτρου αλλά και διευθυντής της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης, πώς βλέπετε το θέατρο σήμερα; Ενόψει κρίσης;
Κωστής Καπελώνης: «Το θέατρο, ιστορικά, έχει περάσει από πάρα πολύ δύσκολα πράγματα και έχει επιβιώσει. Αποδεικνύει, ότι έχει μια ισχύ για το κοινό, και από την μεριά των καλλιτεχνών, ότι είναι ένα πεδίο έρευνας, προσωπικής ενασχόλησης. Υπάρχει η ανάγκη στον άνθρωπο να εκφραστεί μέσα από το θέατρο και υπάρχει και μια ανταπόκριση από το κοινό ακόμα και σε δύσκολες εποχές. Σε κακές εποχές, εναντίων του θεάτρου, με σφαγές κλπ, κατάφερε το θέατρο να πάρει το κοινό μαζί του και να περάσει στους αιώνες.Και μάλιστα, στις δυσκολίες, φαίνεται ότι η τέχνη, γενικά, είναι ένα αποκούμπι του ανθρώπου, οπότε και θα επιβιώσει. Παρόλη την δυσκολία την οικονομική, δηλαδή, στενά αν το δούμε, στην σύγχρονη εποχή, την δική μας, έχει πληγεί πάρα πολύ το θέατρο οικονομικά. Δηλαδή, δεν πληρώνονται οι ηθοποιοί, δεν πληρώνονται οι καλλιτέχνες , επιχορηγήσεις δεν υπάρχουν, το κράτος δεν βοηθάει, οι χορηγοί δεν βοηθάνε κλπ. Παρόλα αυτά, θεωρώ, ότι το κοινό έχει ανάγκη πολύ μεγάλη. Αυτό που βλέπουμε εδώ, τώρα. Ένα θέατρο φυτρωμένο στο πουθενά. Ε, αυτό είναι μια ανάγκη των ανθρώπων που θέλουν να εκφραστούν. Επομένως, ότι και να κάνουν οι κυβερνήσεις, οι εξουσίες, οποιοιδήποτε δεν τους συμφέρει το θέατρο, γιατί είναι ένας χώρος σκέψης που μπορεί να είναι επικίνδυνος στα σχέδιά τους, οι καλλιτέχνες αντιστέκονται και το κοινό θέλει να πάει. Έχει ανάγκη και από μέσα του, ίσως, να επικοινωνήσει με κάτι πιο υψηλό και από την θρησκεία. Και θα τα ξεπεράσουμε. Νομίζω, ότι στην κρίση θα δημιουργηθούνε πράγματα. Αυτή είναι και η ελπίδα μου στα νέα παιδιά. Πολλές φορές απογοητεύομαι και λέω γιατί βγάζουμε νέους ηθοποιούς στο θέατρο που δεν θα έχουν δουλειά κλπ, αλλά από την άλλη μεριά, λέω ότι αφού είναι ανάγκη εσωτερική τους, αφού είναι οι συνθήκες της κοινωνίας και του θεάτρου τέτοιες, άρα θα βρουν και αυτά τον δρόμο τους, θα βρουν τις διεξόδους τους , θα δημιουργήσουν, θα κάνουν. Επομένως, πρέπει να τους βοηθήσουμε για να βρουν τον δρόμο τους.»

-Ποια η εμπειρία σας από την φιλοξενία στο φεστιβάλ μας;
Μάνια Παπαδημητρίου: «Ήταν πάρα πολύ ωραία. Καταρχάς, επιμένω για το θέατρο και τον χώρο, γιατί αυτό είναι σπάνιο και δεν το βρίσκεις παντού. Τις περισσότερες φορές ψάχνεις να βρεις σε τι χώρο θα παίξεις εκτός Αθηνών, αλλά και στην Αθήνα πια, το να βρεις ένα θέατρο τόσο φιλόξενο και με τέτοια γνώση του πως γίνεται μια παράσταση, είναι σπάνιο. Και η υπόλοιπη φιλοξενία είναι πάρα πολύ ωραία και σας ευχαριστούμε πάρα πολύ! Εγώ ελπίζω να ξανάρθω!»

Κωστής Καπελώνης: «Σε όλους τους τομείς, ηλεκτρολόγος, θέατρο, υποδοχή κλπ, η βοήθεια ήταν εξαιρετική!»

-Μία ευχή για το φεστιβάλ μας.
Μάνια Παπαδημητρίου: «Να κρατήσει πολύ , να γίνει ακόμα πιο μεγάλο, να αποκτήσει πολλούς χορηγούς , γιατί είναι σημαντικό, να γεννήσει ιδέες και να γίνει φωλιά για να μπορέσει να γίνεται θέατρο και τον χειμώνα. Γιατί, πιστεύω, ότι αυτός είναι ένας τρόπος αντίδρασης σε αυτό όλο το χάος που υπάρχει. Και πάνω σε αυτό που ρώτησες τον Κωστή, για την κρίση στο θέατρο, θέλω να πω ότι το θέατρο είναι σαν τα παραμύθια. Πάντα τα παιδιά θέλουν αν ακούνε παραμύθια, πάντα οι άνθρωποι θέλουν να βλέπουν κάποιον που τους λέει μια ιστορία. Αν βρούμε τις κατάλληλες ιστορίες, νομίζω ότι το θέατρο μπορεί να είναι πολύ μεγάλη παρηγοριά σε τέτοιες δύσκολες στιγμές.»

Κωστής Καπελώνης: «Να καταλάβουν όλοι ότι είναι απαραίτητο. Και οι θεατές σας και οι εξουσίες κλπ . Να περάσει η εντύπωση και η ιδέα ότι αυτό χρειάζεται εδώ και πρέπει να υπάρχει.»